Menu +

دسته: بیانات مکتوب دکتر نور علی تابنده (مجذوبعلیشاه) ۱۳۸۷

قسمتی از فرمایشات حضرت آقای حاج دکتر نورعلی تابنده (مجذوبعلیشاه) در تاریخ ۸۷/۱۰/۱۸ دربارهٔ عاشورا

دشمن برای عباس امان‌نامه آورد و آن بتی که اسمش را خلیفه گذاشته بودند امان داد که اگر عباس طرف ما بیاید چنین و چنان می‌کنیم، هر منصبی بخواهد به او می‌دهیم. جنگ‌های آن روز اینطور بود که تا شب قبل، همه با هم در تماس بودند. قوم و خویش‌های مادری حضرت آمدند عبّاس را صدا زدند، دو-سه بار صدایش زدند، عبّاس جواب نداد، برای اینکه در حضور برادر ایستاده بودند. حضرت به او گفتند […]

پیروزی به واسطه ی ایمان و همبستگی مسلمین

خدا نشان داد که ایمان بالاتر از همه ی اینهاست. جای دیگر هم نشان داد، شاید مؤمنین، مسلمین تا آن تاریخ مقداری سست شده بودند. در آن سفر حج که آمدند به مکّه خبر دادند که قبیله ای مزاحم می شود. حضرت فرمودند یک لشکری برود جلویش آنها را قلع وقمع کنید. لشکری که می گویند دوازده هزار نفر بودند

 

 

حساسیت نشان ندادن

پیغمبر خواب دید که میمون ها از منبرش بالا و پایین می روند. خیلی ناراحت شد. خواب پیغمبر هم مثل بیداریش است، مثل وحی است. خواب پیغمبر برای آن روز نبود تا روز قیامت حجّت است. حالا اینهایی که واقعاً این گونه احساس احترام می کنند یعنی وقتی که منبر می روند می گویند من می خواهم آنچه پیغمبر فرموده است اینجا بگویم؛ برای خودش، بطور غیررسمی یک مأموریت از جانب پیغمبر حساب می کند

 

 

 

تشخیص تقدّم و تأخّر وظایف/ عقل عرفانی

مسأله ای که خیلی ما به آن بر می خوریم تشخیص تقدّم و تأخّر وظایف است که وقتی چند تا وظیفه داریم و همه اش خوب است، کدام اول و کدام بعد باشد؟ آنهایی که خود شرع معیّن کرده که به جای خود، انجام واجبات مقدّم بر مستحبّا است، دوری از محرّمات مقدّم بر دوری از مکروهات است این به جای خود. ولی موارد دیگر را چگونه باید تشخیص داد؟

 

 

جنبه ی بشری پیغمبر/ نامه نوشتن و جواب دادن به سؤالات/ تحقیق قبل از طرح سؤال …..

 

کسی که درویش می شود و گندم می کارد، گندم باید درو کند نه کاه، اگر برای «حال» می آید مرتاضین هند که تازه آنها زحمت می کشند، شعبده بازها بدون اینکه زحماتی بکشند، از این حالات دارند.

 

مثل و تشبیه/ ایمان/ جان و دل مؤمن/ بیعت/ اسلام و ایمان

ولایت یعنی ولایتی که خداوند بر جهان دارد. این ولایت را اگر در جانمان قبول کنیم، جلوه ی آن همین بیعت است. منتها در اول که اسلام مکتبی بود

 

 

عاشورای حسینی- متن بیانات حضرت آقای مجذوبعلیشاه در عاشورای ۱۴۲۲ قمری

Imageهمه انبیاء و اولیاء و ائمّه به آن عشق اعلاء ــ آن عشق الهى ــ مبتلا و آزمایش شده هستند، منتهى این عشق در حسین ظاهر شد که ظهور العشق الاعلى. براى چشم‏هاى کم نورِ ما ظهور کرد که بتوانیم ببینیم و اِلاّ این عشق در همه آنها هست. وقتى مى‏فرماید: اِنَّ الحسینَ مِصباحُ الهُدى و سَفینهُ النَجاه. تمام زندگى حسین مصباح‏الهدى است. منتهى همه اینها در یک واقعه عصاره شد و نه در چند روز بلکه در یک روز. چراغ را در تاریکى مى‏گذارند.

عید قربان

Imageاعیاد اسلامی فقط عید فطر و عید قربان است و برای این دو عید احکام شرعی خواصی مقرر شده است. مثلا ، همان طور که نماز دارای احکام خواصی است و همه مسلمانان باید آن را رعایت کنند ، این دو عید نیز دارای احکام خواصی است که همه مسلمانان موظف به اجرای آن هستند. البته خواندن نماز عید،مستحب مؤکد است و شیعه میگوید که در زمان غیبت امام نماز عید واجب نیست ،بنابر این قضا ندارد حتی اگر در خواندن نماز عید اشتباهی رخ دهد نیازی به خواندن قضای آن نیست و نمیشود گفت که آن نماز باطل است .انشاالله نماز عید قبول است زیرا از نمازهای واجب نیست  

درویشی احساس امنیت و پاک شدن از گناهان است/درویشی جلوه ای از رحمت الهی است

Imageبه خصوص آن نادان هایی که حضرت صادق (ع) در باره آنها گفتند:شکر خدایی که دشمنان ما را آدم های احمق قرار داد ،الحمدلله الذی جعل اعدائنا من الحمقاء ،یا در گناباد به ما میگفتند که شیر را با هندوانه نخورید،ثقل میکنید،دل درد میگیرید.در آنجا مشهور بود یک بچه ای که مادرش اذیتش کرده بود و کتکش زده بود ،کفته بود:من هم یک کاری میکنم مادرم غصه بخورد .گفته بودند چه میکنی؟ گفته بود:میروم شیر و هندوانه میخورم که دلم درد بگیرد و مادر غصه بخورد. 

نیّت حضور در مجالس فقری / رعایت احکام شرعی و حفظ ظاهر در مجالس فقری

Imageیک کسی هر جا می رود ، به قول آن شعر که : « در هر چه نظر کردم سیمای تو می بینم . » ، در آن درجه ، همه جا می تواند برود . معمولاً هر مجلسی که ما می رویم ، رفتارمان باید به مقتضای آنجا باشد . نه اینکه در سایر مواقع آزاد هستید خلاف شرع انجام بدهید ،‌ نه ! هیچ وقت آزاد نیستید . ولی در مجلسِ درویشی به یاد بیاورید که آن شرط اوّل در بیعت ،‌ رعایت احکام شرعی بوده است . حالا چطور در مجلسی که متعلّق به خداوندی است که از شما بیعت گرفته ، می روید و جلوی خود او این کار را می کنید  

برگهٔ بعد »